Wat we nu lezen…
Claus’ familieroman over de oorlogsjeugd van de will-be schrijver Louis Seynaeve is onder veel meer een studie in alledaagse collaboratie. Hordes Vlamingen heulden in de jaren ’40-’44 met de bezetter, niet omdat ze geboren fascisten waren maar omdat ze in de Duitsers de kampioenen van de Groot-Dietse gedachte zagen. Claus beschrijft de vuile handen van de familie Seynaeve vanuit het perspectief van een puber die, na een verstikkende lagere-schooltijd op een nonneninternaat, rommelend (en onder het uit de operette geleende motto ‘Toujours sourire, le coeur douloureux’) de oorlog doorkomt en in 1947 zijn eerste succes als schrijver beleeft. Het verdriet van België is te lezen als een meedogenloze afrekening met de Vlaamse hypocrisie en de katholieke kleinburgerlijkheid, maar is in de eerste plaats een triomf van de stijl. De dialogen en anekdotes mogen dan geschreven zijn in wat Claus zelf omschreef als ‘een artificiële taal (…) een soort esperanto’, ze komen volkomen authentiek over zonder te zwemen naar streekromantiek. Over Conscience werd gezegd dat hij zijn volk leerde lezen; Claus leerde zijn schrijvende collega’s hoe ze hun personages konden laten spreken.
(bron: www.the-ledge.com)
Het verdriet van Belgie bevat naast bovenstaande thematiek ook autobiografische elementen, is in veel talen vertaald en wordt gezien als het magnum opus van de grote en veelzijdige Vlaamse schrijver die dit jaar 19 maart op 78 jarige leeftijd overleed.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire